روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢١ - ترجمه

عبد اللّه رواحه مردى از قوم او خشم گرفت] [١]و اين گروه با آن گروه گفتاگوى [٢]كردند و يكديگر را دشنام دادند و به دست و نعل [٣]درهم افتادند،و رسول-عليه السلام-نتوانست بازداشتن ايشان را از يكديگر خداى اين آيت فرستاد و گفت:اگر دو گروه از مؤمنان با يكديگر خصومت كنند،ميان ايشان صلح دهى [٤].رسول-عليه السلام-آيت برايشان خواند.ايشان بازايستادند و خاموش شدند.

بشير بن نعمان مى‌آمد تيغ به دست گرفته.چون او آمد،ايشان صلح كرده بودند.عبد اللّه ابىّ او را گفت:با تيغ به سر ما مى‌آيى؟گفت:آرى،و اللّه كه اگر پيش [٥]صلح رسيدمى به اين تيغ گردنت بزدمى.عبد اللّه ابىّ اين بيت به تمثيل بگفت [٦]:

متى ما يكن مولاك خصمك جاهدا [٧] تظلّم و يصرعك الّذين تصارع [٨]
قتاده گفت:آيت در دو مرد انصارى آمد، [٩]ميان ايشان مدافعتى [١٠]بود در حقّ يكديگر،گفتند:لآخذنّ حقّى منك عنوة،من حق خود از تو بستانم بقهر براى آن‌كه عشيرۀ اين بيشتر [١١]بودند و آن ديگر گفت:بيا تا پيش رسول رويم، به حكومت [١٢]،گفت:نيايم.آنگه درهم[٨-پ]افتادند به دست و زبان [١٣]و