روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٠٨ - ترجمه

را عادت نبود كه در مهمان نگاه كردى به وقت طعام خوردن،چه عادت كريمان چنين باشد تا مهمانان طعام بخورند چنان كه خواهند،بخلاف آن‌كه يكى گفت در مهمانى بخيلى [١]:

امدّ يدىّ فيه لأسرق لقمة فيلحظني شزرا فأعبث بالبقل
ساره از پس پرده بديد،ابراهيم را بخواند و گفت:اين ميهمانان تو طعام نمى‌خورند.او گفت:أ لا تأكلون [٢]، آنگه بترسيد از ايشان كه نبايد كه به او [٣]غدرى و خيانتى در دل دارند،يقال:أوجس في نفسه [٤]اذا وجد و الخيفة الخوف.قالوا لا تخف،ايشان [٥]ديدند كه ابراهيم بترسيد از ايشان،گفتند:مترس.و او را به پسرى دانا بشارت دادند.اهل اشارت گفتند:چون ساره[٤٨-پ]با بى‌فرزندى [٦]عجل [٧]فدا كرد و ايثار كرد كه آن را چون فرزند مى‌داشت،ما او را به فرزند چون اسحاق بشارت داديم [٨].

فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِي صَرَّةٍ ،أى في صيحة،يعنى ساره كه اهل او بود بانگ برداشت.و مراد به«اقبلت»نه اقبال و ادبار است،انّما معنى آن است كه گويد:

اقبل فلان يفعل كذا،أى جعله [٩]كذا.و گفتند:في صرّة،أى في جماعة من النّساء.

و اصل الصّرّ،الجمع،و منه الصرّة و قال [١٠].

جواهرها في صرّة لم تزيّل.

أى في جماعة من [١١]البقر.فصكّت وجهها،أى لطمت وجهها؛تپنچه [١٢]بر