شيخ حر عاملى (قدس سره) و السهام المارقه شيخ على عاملى (طاب ثراه) - افزون بر رساله‌هاى مستقل كه در باب غنا نوشته‌اند و در آغاز آنها انگيزه خود را همين امر دانسته‌اند.

ب)نظريه معروف فيض كاشانى (رحمة اللّه‌ عليه) در باب غنا كه آن را در كتابهاى وافى، المحجة البيضاء، مفاتيح و مقدمات تفسير صافى آورده است، و نيز نظريه محقق سبزوارى صاحب كفايه در اين كتاب - و نيز رساله‌اى مستقل - مبنى بر استحباب غنا در قرائت قرآن، كه تا آن زمان سابقه نداشته، بازتابها و واكنشهاى بسيارى در پى داشته و بسيارى از رساله‌هاى غنا در رد نظريه اين دو بزرگوار نوشته شده است، مانند رساله‌هاى شيخ على عاملى نواده صاحب معالم، ملا اسماعيل خواجوئى، مير لوحى، و شيخ حر عاملى. به طورى كه وحيد بهبهانى در حاشيه‌اش بر مسالك الافهام فرموده است: «و صاحب الكفاية استثنى الغناء فى القرآن و سمعت ان الفضلاء كتبوا رسائل كثيرة ازيد من عشرين رسالة ردّاً عليه...».

و البته رسائل معدودى هم در توضيح و حمايت از اين نظريه نوشته شده است. برخى از رساله‌ها هم به انگيزه دفاع از عزادارى سيد الشهداء (سلام اللّه‌ عليه) و پاسخ به شبهات كسانى كه آن را آميخته با غنا مى‌دانسته‌اند نوشته شده است.

٣ ) با اين روش ميزان نو آورى و ابتكارات هر فقيه در مساله روشن مى‌شود و نيز معلوم مى‌شود كه هر فقيه از چه كسان و كتابهايى تأثير پذيرفته و بر چه كسان و كتابهايى تاثير گذاشته است و منشأ بسيارى از سخنان كه در رساله‌ها - طبق رسم معمول در گذشته - كمتر به قائل آنها اشاره‌اى مى‌شد به دست مى‌آيد. در فهم مراد سخن فقيهان، دانستن اينكه منشأاولى فلان سخن كجاست و صدر و ذيل سخن و قرائن حافّه به آن كدام است، نقش بسزايى دارد.

٤ ) با اين عمل، عمده منابع مورد احتياج فقه پژوه در اين مساله اعم از مجتهد و مدرس و فاضل و شاگرد - يكجا در پيش ديد او خواهد بود، به طورى كه اگر مى‌خواست - باقطع نظر از اين اثر به منابع مساله دسترسى پيدا كند، چه بسا به بيش از يكى دو رساله