در عروه در شرايط جماعت آمده است: « لايضرّ الفصل بالصبيّ المميّز مالم يعلم بطلان صلاته.» (١٧) اين مسئله به همين شكل ترجمه گرديده و به برخى توضيح المسائل‌هاى فارسى منتقل شده است:

مسأله ١٤١٧: اگر بين كسانى كه در يك صف ايستاده‌اند، بچه مميّز يعنى بچه‌اى كه خوب و بد را مى‌فهمد، فاصله شود، چنانچه ندانند نماز او باطل است، مى‌توانند اقتدا كنند. (١٨)

با اينكه اگر بچه مميّز با قطع به بطلان نماز او، ياحتى مردى كه نمازش باطل است، فاصله شود يا به اندازه ايستادن يك مرد، صف خالى باشد، نماز جماعت صحيح است و اين مقدار فاصله معفوّ است و مانع صحت جماعت نيست؛ چنان كه هم در عروه و هم توضيح المسائل مذكور آمده است:

مسئله ١٤٣٦: اگر مأموم به واسطه كسى كه طرف راست يا چپ او اقتدا كرده، به امام متّصل باشد و از جلو به امام متّصل نباشد، چنانچه به اندازه گشادى بين دو قدم هم فاصله داشته باشند، نمازش صحيح است. (١٩)

(١٦) همان، ح٥، ص٤٩٩ـ ٥٠٢، م٥١.
(١٧) همان، ج٣، ص١٥١، م٢٢.
(١٨) توضيح المسائل مراجع، ج١، ص ٨٠٣، م ١٤١٧، چاپ دفتر انتشارات اسلامى.
(١٩) همان، م ١٤٣٦.