اين حديث به طور اطلاق دلالت بر حرمت تشبه به آنها ندارد. بلكه دلالت دارد بر اينكه كسانى كه به آنها تشبه مى‌جويند، غالباً از دشمنان مسلمانان بوده و در مظنّه دشمن قرار دارند. و اين نظير احاديثى است كه در مذمت بنى اميه وارد شده است. زيرا چنان نيست كه تمام بنى اميه دشمن اهل بيت باشند، بلكه اغلب آنها چنين هستند. و چنين نيست كه كسى به آنها تشبه جويد كافر و يا دشمن اهل بيت باشد. (٣١)مخفى نماند كه لسان اين اخبار، لسان ارشاد به واقع است، و نهايت چيزى كه اين اخبار برآن دلالت دارد، كراهت است. زيرا اين امور(طرز پوشش، آرايش و...) مى‌تواند مسلمانان را تحت تأثير انديشه ها و اهداف دشمنان قرار داده، به گونه اى كه پس از مدتى بدون آنكه خود بخواهند، مطيع‌و منقاد آنان مى شوند. چنانكه اين جمله معروف است كه: با اهل دنيا معاشرت نكن! زيرا همچون آنان تو نيز اهل دنيا خواهى شد.

الا اينكه گفته شود:آن چيزى كه در اين روايات به آنها ارشاد شده است با كراهت مناسبت ندارد؛ زيرا دشمن خدا بودن[كه در اين روايات آمده است [شديداً مبغوض خداوند مى باشد.

اما درعين حال مسأله قابل تأمل است؛ زيرا چنين تعبيراتى[از قبيل دشمن خدا بودن[ در مورد مكروهات نيز وارد شده است. علاوه بر اينكه اين گونه تعبيرات در معتبره«طلحة‌بن زيد» در مورد وجه ترك غربال آرد، ذكر شده است، كه بديهى است اين كار حرمتى ندارد؛ و كسى را هم كه فتوا به حرمت آن داده باشد نيافته ايم.

بله، ممكن است گفته شود كه حكم مسأله، بسته به اختلاف موارد از جهت شدت، ضعف ، حرمت و كراهت، تفاوت پيدا مى كند.دقت كنيد!

٦ـ رواياتى كه در مورد كراهت اِئتزار و توشّح (٣٢)وارد شده است:

كلينى(ره) در كافى از محمدبن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از

(٣١)وافى، ج٢٠، پاورقى، ص٧١٣ ـ ٧١٤.
(٣٢)ائتزار يعنى لنگ بستن. و توشح يعنى جامه برخود پيچيدن بدين طريق كه يك سر آن را داخل دست راست كند و سر آن را برروى دوش چپ اندازد.(م)