در نوشته‌هاى فقهى (٥٨)در پايان بحث محاربه، فقها مسأله‌اى را مطرح كرده‌اند كه شباهت به دزدى از طريق (هيپنوتيزم) ياخواب مغناطيسى دارد. به نظر مى‌رسد با توجه به ذيل مادّؤ ٦٦٥ كه گفته شده: «و اگر در نتيجؤ اين كار صدمه‌اى به مجنى‌عليه وارد شده باشد، به مجازات آن نيز محكوم خواهد شد» قانونگذار مادّؤ ياد شده را با توجه به آن مسأله وضع نموده است.

مرحوم محقق حلى(ره) در اين باره مى‌فرمايد:

... وكذا المنبج ومن سقى غيره مرقداً، لكن ان جنى ذلك شيئاً ضمن الجناية. (٥٩)

همانگونه كه قبلاً نيز گفته شد، منبج كسى است كه به ديگرى مواد تخدير كننده مى‌خوراند و شعور و عقل وى را از بين مى‌برد و در نتيجه اموال وى را مى‌ربايد. مرقد نيز كسى است كه داروى خواب‌آور به ديگرى مى‌دهد و اموال وى را مى‌برد. (٦٠)چه بسا ممكن است در اثر خوراندن بنج و داروى خواب‌آور علاوه بر وارد شدن زيان مالى به مالباخته، جنايت جسمانى نيز از قبيل نقصان عقل يا عضوى بر وى، وارد شود. از اين رو فقها فرموده‌اند: چنانچه علاوه بر خسارت مالى جنايت نيز واقع شود مرتكب، ضامن جنايت وارد شده خواهد بود.

(٥٧)على اصغر، قربانى، پيشين، ص٥٥.
(٥٨)مجمع‌الفائدة و البرهان، ج١٣، ص٢٩١؛ جواهرالكلام، ج٤١، ص٥٩٩.
(٥٩)محقق حلّى، شرائع الاسلام، ج٤، ص١٨٢، چاپ اوّل، النجف، مطبعة ال‌آداب، ١٣٨٩، هـ.ق.