سادساً:آنقدر داراى خمود فكر نباشد كه متوجه دقايق و مشكلات نشود و هر چه بشنود بپذيرد و به سمت هرگوينده‌اى متمايل گردد. بايد بتواند مسائل اصول فقه را در آيات و روايات و غيره پياده كند و جايگاه كاربرد، اندازه و كيفيت آن را بداند.

سابعاً:چندان نباشد كه عمرى در علومى كه روش آنها غير از فقه است فرو رود و بعد از آن به فقه بپردازد. چنين كسى به سبب انس و الفت به شيوؤ همان علوم، فقه را ويران مى‌كند.

ثامناً:به توجيه و تأويل آيه و حديث آنقدر دل نبندد كه معانى تاويلى در نظرش، همسان ظاهر و نصّ جلوه كرده و مانع اطمينان به معناى ظاهر حديث و آيه شود.

عاشراً:در ابراز احتياط نيز زياده‌روى نكند. چه، اين نيز چه بسا فقه را ويران كند، چنانكه از بسيارى از كسانى كه در احتياط افراط مى‌كنند، ديده‌ايم. بلكه از كسانى كه در احتياط افراط مى‌كنند، فقاهتى نديديم نه در مقام عمل براى خويش و نه در مقام فتوا براى ديگران. (٥١)

ذوق سليم كه موهبتى است الهى، در نهايت درجه در استاد علامؤ جعفرى موج مى‌زده است. خضوع و خشوع وى مثال زدنى است. بارها از ايشان شنيده‌ام كه مى‌فرمودند: در هر مطلبى برايم اثبات شود كه اشتباه كرده‌ام آنرا پذيرفته، و نوشته و گفته‌ام را اصلاح خواهم كرد. اين امر درمباحثى كه درخدمتشان تلمذ مى‌كنيم به كرات در مقام عمل مشاهده شده است براستى تك‌تك موارد دهگانه را مى‌توان در ابعاد وجودى او ملاحظه كرد. اين ويژگيها تنها با اتصال به مبداء بارى‌تعالى و يارى جستن از ارواح مقدسه

(٥١)همان مدرك، ص٨٣ ـ ٨٤.