امّا تازيانه بايد متوسط باشد نه چندان نو كه بدن را مجروح كند و نه چندان كهنه و پوسيده كه ايجاد درد نكند. از زيدبن اسلم روايت شده كه مردى نزد پيامبر، اعتراف به زنا كرد. پيامبر تازيانه‌اى خواست، تازيانه‌اى شكسته و فرسوده آوردند، فرمود: تازيانه‌اى ديگر بياوريد. تازيانه‌اى نو كه هنوز از آن استفاده نشده بود آوردند، فرمود: تازيانه‌اى ميان اين دو تازيانه بياوريد. تازيانه آوردند كه مستعمل و نرم شده بود. آن‌گاه پيامبر فرمان داد و آن شخص را با آن تازيانه زدند. از على(ع) روايت شده كه فرمود: ضرب بين الضربين و سوط بين السوطين (زدنى ميانه و تازيانه‌اى ميانه).

امّا «زدن» بايد ميانه باشد، نه چندان شديد كه بكشد و نه چندان آهسته كه ايجاد درد نكند و مانع از ارتكاب مجدد نگردد. نه چندان دست را از بالا فرود آورند و نه چندان پايين و كوتاه گيرند كه محكوم احساس درد نكند. چرا كه على(ع) فروده است: «ضرب بين الضربين و سوط بين السوطين.»از على(ع) و از ابن‌مسعود و ديگران روايت شده كه «لايرفع يده في الضرب حتى يُرى بياض ابطه،يعنى: زننده تازيانه دست خود را چندان بالا نبرد كه سفيدى زير بغلش ديده شود.»

اما حالت مضروب، اگر مرد است به حالت ايستاده زده شود، پيراهن او را بيرون نياورند و ضربات بر همؤ بدنش پراكنده باشد، زيرا پيامبر(ص)، زدن را فرمود اما لخت كردن را نفرمود. فقهاى ما گفته‌اند: بر شخص زناكار به همان صورتى كه در حال زنا او را ديده‌اند، حد زده مى‌شود، اگر لخت بود، به هنگام اجراى حد هم بايد لخت باشد؛ اگر لباس بر تنش بود، با لباس زده مى‌شود، اما اگر لباسى بر تن داشته كه مانع از احساس درد باشد مانند پوستين و جبّؤ ضخيم، بيرون آورده مى‌شود و فقط دو پيراهن بر تن او باقى گذاشته مى‌شود، نبايد او را بست و نه بر زمين كشيد و نه پايش را در