اين حديث گوياى اين نكته است كه احاديث ائمه(ع) احاديث نبوى بوده، و آن نيز به استناد آيؤ شريفه {ماينطق عن الهوى ان هو الا وحى يوحى } .سخن خداوند مى‌باشد.

اين روايت را مى‌توان بر اين مطلب نيز حمل كرد كه سخن ائمه(ع) در راستاى سخن پيامبر(ص) و سخن خداوند مى‌باشد و لذا داراى همان حجيت قول پيامبر است. در اين صورت بيان امام محمدباقر(ع) بر اين امر صحه مى‌گذارد، آنجا كه مى‌فرمايد:

عن ابى‌الجارود عن الباقر(ع): اذا حدّثتكم بشى‌ء فاسئلونى من كتاب اللّه.

در اين باره استاد آقاى محمود شهابى مى گويد:

محتاج به توضيح نيست كه اصول كلى احكام دين مقدس اسلام به طور كلى، در زمان خود پيغمبر(ص) وضع و ابلاغ شده و هيچ حكمى بعد از رحلت آن حضرت وضع و تشريع نشده است. نهايت آنكه برخى از احكام، در آن زمان به طور اصل كلى، در لفافؤ اجمال و لف مى‌بوده و در دوره‌هاى بعد به مقام تفصيل و نشر درآمده، و فروع آن اصل كلى مشروح گشته است. و بدين جهت در پاره‌اى از اخبار كه از اهل‌بيت(ع) روايت شده، ديده مى‌شود كه به اصحاب خود دستور مى‌داده‌اند كه هرگاه حكم چيزى را از ايشان مى‌شنوند، اصل و دليل آن را از قرآن بخواهند.

چنانكه روايت پيشين از حضرت باقر(ع) گواه اين مطلب است روايت مشهور پيامبر اكرم(ص) در خطبه حجّة‌الوداع، خود گوياى اين حقيقت روشن است؛ آنجا كه مى‌فرمايد:

معاشر الناس ما من شى‌ء يقرّبكم الى الجنّة ويباعدكم عن النار الا امرتكم