يوسف (١٢) ٩٠؛ [١] ابراهيم (١٤) ٥ [٢] و ٤٥؛ [٣] حجر (١٥) ٣٦- ٣٨؛ [٤] نحل (١٦) ٣٨؛ [٥] اسراء (١٧) ٨١؛ [٦] انبياء (٢١) ١٠٥؛ [٧] حج (٢٢) ٤١؛ [٨] نور (٢٤) ٣٥ [٩] و ٥٥؛ [١٠] نمل (٢٧) ٦٢؛ [١١] قصص (٢٨) ٥؛ [١٢] لقمان (٣١) ٢٠؛ [١٣] سجده (٣٢) ٢٨ و ٢٩؛ [١٤] جاثيه (٤٥) ١٤؛ [١٥] فتح (٤٨) ٢٨؛ [١٦] الرحمن (٥٥) ٤١؛ [١٧] حديد (٥٧) ١٦؛ [١٨] صف (٦١) ٩؛ [١٩] ملك (٦٧) ٣٠؛ [٢٠] تكوير (٨١) ١٥ و ١٦؛ [٢١] بروج (٨٥) ١؛ [٢٢] طارق (٨٦) ١٥- ١٧؛ [٢٣] قدر (٩٧) ٤؛ [٢٤] عصر (١٠٣) ١-/ ٣ [٢٥]

مهربانى‌

مهربانى به محبّت، نوازش، شفقت، رأفت، عطوفت، [٢٦] نيكى و خوشرفتارى‌ [٢٧] معنا شده است.

در اين مدخل از واژه‌هاى‌ «رحمة»، «خُلّت»، «مودّة» و تعبيراتى مانند «يا قومِ» [٢٨]، «يا بُنىّ» و ... استفاده‌ شده است.

اهمّ عناوين: آثار مهربانى، دوست مهربان، محرومان از مهربانى.

آثار مهربانى‌

١. آرامش‌

١. آرامش خانواده و پايدارى آن، در پرتو مودّت و

[١] . علل‌الشرايع، ج ١، ص ٢٤٤، ح ٣.

[٢] . تفسير نورالثقلين، ج ٢، ص ٥٢٦، ح ٧-/ ٨.

[٣] . تفسير عيّاشى، ج ٢، ص ٢٣٥، ح ٤٩.

[٤] . دلائل الامامه، ص ٤٥٣.

[٥] . تفسير عيّاشى، ج ٢، ص ٢٥٩، ح ٢٨.

[٦] . الكافى، ج ٨، ص ٢٨٧، ح ٤٣٢.

[٧] . مجمع‌البيان، ج ٧-/ ٨، ص ١٠٦.

[٨] . تفسير قمى، ج ٢، ص ٨٧.

[٩] . مناقب آل‌ابى‌طالب، ج ٢، ص ٢٠٧.

[١٠] . مجمع‌البيان، ج ٧-/ ٨، ص ٢٣٩.

[١١] . تفسير قمى، ج ٢، ص ١٢٩.

[١٢] . التبيان، ج ٨، ص ١٢٩.

[١٣] . كمال‌الدين و تمام‌النعمه، ج ٢، ص ٣٦٨.

[١٤] . تأويل الآيات الظاهره، ص ٤٣٨.

[١٥] . همان، ص ٥٥٩.

[١٦] . تفسير قمى، ج ٢، ص ٣١٧.

[١٧] . تفسير نورالثقلين، ج ٥، ص ١٩٦.

[١٨] . تفسير نورالثقلين، ج ٥، ص ٢٤٢، ح ٦٥.

[١٩] . تأويل الآيات الظاهره، ص ٦٦٢-/ ٦٦٣.

[٢٠] . كفاية الاثر، ص ١٢٠.

[٢١] . الكافى، ج ١، ص ٣٤١.

[٢٢] . الاختصاص، ص ٢٢٤.

[٢٣] . تفسير قمى، ج ٢، ص ٤١٦.

[٢٤] . همان، ص ٤٣١.

[٢٥] . تفسير نورالثقلين، ج ٥، ص ٦٦٦، ح ٥.

[٢٦] . لغت‌نامه، ج ١٣، ص ١٩٣٤٥، «مهربانى».

[٢٧] . فرهنگ فارسى، ج ٤، ص ٤٤٦٤، «مهربانى».

[٢٨] . هود (١١) ٢٨، اضافه شدن قوم به ضمير متكلّم درخطاب، مفيد عطوفت و مهربانى است. (الميزان، ج ١٠، ص ٢٠٥)