ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٧٧ - ترجمهء خطبهء صد و سى و دوم

مى گرفتند ، به نوبت بهمديگر تحويل مى دادندآيا نديديد كسانى را كه آرزوهاى دور و دراز بر سر داشتندو كاخهاى محكم مى ساختندو اموال كثير جمع مى كردند چگونه خانه‌هاى آنان مبدل به گورها گشتو اندوخته هايشان نابود شداموالشان به وارثانشان منتقل گشت . و زنهايشان را قوم ديگر گرفتندآنان نه بر كارها و پاداش نيكو افزودندو نه از خطا و معصيت معذرت خواستندپس هر كس تقوى را با قلب خود دريافت سبقت در خير و كمال گرفتو به نتيجهء عملش نائل گشت [ حال كه چنين كوششى در خور تقوى و وصول به نتيجهء آن است ] پس بكوشيدو عملى كه شايستهء ورود به بهشت است انجام بدهيدزيرا دنيا براى شما اقامتگاه آفريده نشده استبلكه دنيا براى شما گذرگاهى خلق شده است كه اعمال نيكو را از اين دنيا براى جايگاه اقامت ابدى توشه برداريدپس در اين دنياى گذرگاه با شتاب هر چه بيشتر به عمل و تكاپو بپردازيدو مركبها را براى كوچ و گذر از اين دنيا آماده بسازيد