آنان زياده‌روى در مزاح را همواره نكوهش كرده و آن را نشانه جهالت، حماقت و پستى دانسته‌اند. حضرت على ٧، طىّ سه سخن كوتاه به اين واقعيّت چنين اشاره مى‌كند:

«مَنْ كَثُرَ مِزاحُهُ اسْتُحْمِقَ‌[١]، مَنْ كَثُرَ مِزاحُهُ اسْتُجْهِلَ‌[٢]، مَنْ كَثُرَ مِزاحُهُ اسْتُرْذِلَ»[٣]

هر كس شوخى او بسيار شود، احمق، نادان و فرومايه مى‌شود.

مزاح بايد براى شادكردن ديگران صورت گيرد. بنا بر اين، ا گر با شوخى‌كردن موجبات رنجش ديگران فراهم آيد، يا كسى مورد تمسخر واقع شود، ممنوع و نكوهيده است و چه‌بسا موجب كينه‌توزى و بروز دشمنى بين دوستان گردد. در اين باره نيز امام على ٧ فرمود:

«لِكُلِّ شَىْ‌ءٍ بَذْرٌ وَ بَذْرُ الْعَداوَةِ الْمِزاحُ»[٤]

براى هر چيز بذرى است و بذر دشمنى، مزاح است.

رعايت ادب نيز از نكات مهمّى است كه در همه حالات، از جمله هنگام مزاح بايد به آن توجّه كرد.

پسنديده‌بودن مزاح، دليل تجويز جسارت و بى‌ادبى نيست. در هنگام شوخى نبايد سخنان زشت، ركيك و دور از اخلاق اسلامى بر زبان انسان جارى شود؛ زيرا به تعبير على ٧:

[١] - شرح غررالحكم، ج ٥، ص ١٩٥.

[٢] - همان، ص ١٨٣.

[٣] - همان، ص ٢٠٠.

[٤] - همان، ص ٢٤.