يكى از صفات پسنديده‌اى كه سرچشمه بسيارى از فضايل ديگر است، صفت سخاوت است. سخاوت به اين معناست كه آدمى در بهره‌بردارى از مواهب و نعمت‌هايى كه خداوند مهربان به او ارزانى داشته، تنها خود را نبيند، بلكه ديگران را نيز با خود شريك سازد.

بخيل، وقتى خشنود مى‌شود كه به طعامى لذيذ دست پيدا كند و خشنودى او زمانى به اوج خود مى‌رسد كه بداند كسى در خوردن آن طعام او را همراهى نخواهد كرد. به‌عكس، در تنهايى غذاخوردن براى سخاوتمند ناگوار است و شادمانى او زمانى است كه مهمانى بر او وارد شود و كنار سفره‌اش بنشيند و از غذاى او بخورد هر چه تعداد دست‌هايى كه به سوى سفره‌اش دراز مى‌شود بيش‌تر گردد، مسرّت روحى و روشنى دل او افزايش مى‌يابد. از اين رو، امام على ٧ فرمود:

«لَذَّةُ الْكِرامِ فِى الْإِطْعامِ وَ لَذَّةُ اللِّئامِ فِى الطَّعامِ»[١]

لذّت بزرگواران در خوراندن است و لذّت فرومايگان در خوراك.

يك روز آن حضرت را غمگين و افسرده يافتند و علّت اندوه ايشان را جويا

[١] - شرح غرر الحكم، ج ٥، ص ١٣٢.