و حتّى‌ وقتى در صف نانوايى، آرايشگاه، اتوبوس، بانك، صندوق فروشگاه و غيره به نوبت او تجاوز مى‌شود، زبان به اعتراض مى‌گشايد و خلاصه اگر متوقّع است كه ديگران به حقوق او احترام گذارند و برايش ارزش قائل شوند، خود نيز بايد در اين امور پيش‌قدم بوده و حقوق ديگران را محترم شمارد و ارزش آنان را حفظ كند.

قرآن كريم، انجام‌ندادن وظايف اجتماعى را از سوى فرد، همراه با انتظار انجام آن از سوى اجتماع، نكوهش فرموده و آن را نشانه بى‌خردى انسان مى‌داند و مى‌فرمايد:

«أَ تَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ وَ أَنْتُمْ تَتْلُونَ الْكِتابَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ»[١]

آيا مردم را به نيكى وامى‌داريد و خود را فراموش مى‌كنيد در حالى كه كتاب خدا را تلاوت مى‌كنيد. آيا عقل خود را به كار نمى‌گيريد؟

پس بايد دانست كه جامعه بر عهده هر يك از اعضاى خود حقوقى دارد كه همگى به اداى آن موظّفند و عمل به آنچه آدمى، خود انتظار انجام آن را از ديگران دارد، پايين‌ترين درجه آن است. از امام صادق ٧ درباره حق مؤمن بر مؤمن سؤال شد، آن حضرت فرمود:

«... أَيْسَرُ حَقٍّ مِنْها أَنْ تُحِبَّ لَهُ ما تُحِبُّ لِنَفْسِكَ وَ تَكْرَهُ لَهُ ما تَكْرَهُ لِنَفْسِكَ ....»[٢]

[١] - بقره( ٢)، آيه ٤٤.

[٢] - بحارالانوار، ج ٧٤، ص ٢٢٤.