١- تكريم مهمان؛ شايسته است كه ميزبان با روى گشاده به استقبال مهمان برود و در طول مهمانى با سخنانى خوش او را مسرور سازد، وسائل آسايش و راحتى وى را آن گونه كه مناسب عادت پسنديده زمانش باشد، فراهم ساخته و در اختيار او قرار دهد، مهمان را به كار نگيرد و از رفتارى كه سرباربودن مهمان را برساند بپرهيزد، در بهداشت و پاكيزگى غذا، ظرف‌ها و محلّ پذيرايى از مهمان دقّت كند. در فراهم‌كردن اسباب بازگشت او عجله نكند، امّا اگر خودش تصميم به رفتن گرفت، بدرقه‌اش نمايد. رسول گرامى اسلام فرمود:

«مِنْ حَقِّ الضَّيْفِ أَنْ تَمْشِىَ مَعَهُ فَتُخْرِجَهُ مِنْ حَريمِكَ إِلَى الْبابِ»[١]

از جمله حقوق مهمان اين است كه همراه او بروى و تا درب منزلت او را بدرقه كنى.

از امام عسكرى ٧ نقل شده كه پدر و پسرى مهمان امير مؤمنان ٧ شدند. حضرت آن دو را در بالاى مجلس نشانيد و خود به احترام آن‌ها در برابرشان نشست و دستور داد غذا آوردند.

پس از صرف غذا قنبر طشت و آفتابه و حوله‌اى آورد تا دستشان را بشويد. امام ٧ از جا برخاست و آفتابه را از قنبر گرفت تا خود دست پدر را

[١] - بحارالانوار، ج ٧٥، ص ٤٥١.