هر فرد، خانواده، تشكيلات و جامعه‌اى، كم و بيش، داراى اسرار و اطّلاعاتى است كه ديگران نبايد از آن آگاه گردند، زيرا برملاكردن آن براى ديگران، چه‌بسا سبب لطمه‌خوردن يا نابودى گردد.

رازها نسبت به افراد، تشكيلات، جامعه‌ها، زمان‌ها و مكان‌هاى مختلف، گوناگون بوده و حتّى‌ اهمّيّت آن نيز نوسان دارد. گاه مطلبى براى مجموعه‌اى راز محسوب مى‌شود كه بايد محفوظ بماند، ولى همين نوع آگاهى براى مجموعه ديگر نه‌تنها مخفى كردنش سودى ندارد، بلكه برملاشدنش سودمندتر است. به طور مثال:

انتشار عملكرد و توليد يك كارخانه، دادن بيلان كار، شيوه استخدام افراد، برنامه آينده، كارى عادى و حتّى‌ سودمند است، ولى چنين كارى در يك مجموعه نظامى يا اطّلاعاتى نوعى خودكشى و انتحار محسوب مى‌شود.

[١] - فرهنگ نظام، سيد محمدعلى داعى الاسلام، واژه راز، نشر دانش.