آداب معاشرت - مقدس نيا، محمد - الصفحة ٢١٦
اين نظر هنگامى تقويت مىشود كه نظر اسلام را در خصوص حدّ همسايگى بدانيم. راوى مىگويد: از امام صادق ٧ پرسيدم: فدايت شوم، حدّ همسايگى تا كجاست؟ فرمود:
«أَرْبَعينَ داراً مِنْ كُلِّ جانِبٍ»[١]
چهل خانه از هر طرف.
متأسفانه در دنياى ماشينى امروز چنان روابط عاطفى و انسانى مردم با يكديگر به ضعف و خاموشى گراييده كه همسايگان نزديك هم كوچكترين خبرى از حال يكديگر ندارند و حتّى گاهى پس از چندين سال سكونت در يك محلّ نام يكديگر را هم نمىدانند. چنين روشى از نظر اسلام به شدّت مردود و نكوهيده است و سفارشهاى اولياى بزرگوار اسلام در اين باره موجب شگفتى مىشود. على ٧ در آخرين وصاياى خود چنين مىفرمايد:
«اللَّهَ اللَّهَ فى جيرانِكُمْ فَإِنَّهُمْ وَصِيَّةُ نَبِيِّكُمْ، مازالَ يُوصى بِهِمْ حَتّى ظَنَنَّا أَنَّهُ سَيُوَرِّثُهُمْ»[٢]
از خدا بترسيد! از خدا بترسيد! درباره همسايگان كه همواره مورد سفارش پيامبرتان بودهاند. (آن حضرت) به قدرى درباره آنان سفارش مىكرد كه گمان مىبرديم براى ايشان ميراثى قرار خواهد داد، (يعنى دستور خواهد داد كه همسايه از همسايه ارث ببرد).
پيامبر بزرگوار اسلام كيفيّت رفتار همسايگان با يكديگر را در تأمين
[١] - بحارالانوار، ج ٧٤، ص ١٥٧.
[٢] - نهج البلاغه، نامه ٤٧، ص ٩٧٧.