«وَ ما أَعْمالُ الْبِرِّ كُلُّها وَالْجِهادُ فى سَبيلِ اللَّهِ عِنْدَ الْأَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْىِ عَنِ الْمُنْكَرِ، الَّا كَنَفْثَةٍ فى بَحْرٍ لُجِّىٍّ»[٢]

تمامى اعمال ارزشمند، حتّى‌ جهاد در راه خدا، در مقايسه با امر به معروف و نهى از منكر، چيزى افزون بر قطره در برابر دريايى عميق و موّاج نيست.

امر به معروف و نهى از منكر در معاشرت‌ها

گفتيم كه اسلام بى‌تفاوتى انسان در برخورد با اعمال ديگران را نمى‌پسندد و هركس را به فراخور توانايى و نفوذ كلمه‌اش در ارتباط با آنچه از ديگران سرمى‌زند؛ مسؤول مى‌داند. اين دستور و معيار كلّى، بر آداب معاشرت اسلامى نيز حاكميّت دارد؛ به اين معنا كه هر مسلمانى وظيفه دارد، از فرصت‌هاى به دست آمده در معاشرت و همنشينى با ديگران- هر چند براى مدّتى كوتاه- در جهت انجام فريضه امر به معروف‌

[١] - شرح غررالحكم و دررالكلم، ج ٤، ص ٥١٨.

[٢] - نهج البلاغه، حكمت ٣٦٦، ص ١٢٦٣.