آداب معاشرت - مقدس نيا، محمد - الصفحة ١٢٠
فَلَمْ يَخْلِفْهُمْ فَهُوَ مِمَّنْ كَمُلَتْ مُرُوَّتُهُ وَ ظَهَرَتْ عِدالَتُهُ وَ وَجَبَتْ أخُوَّتُهُ وَ حَرُمَتْ غيبَتُهُ»[١]
كسى كه در رفتار با مردم به آنان ستم روا ندارد، در گفتارش به آنان دروغ نگويد، در وعدهاىكه به آنها مىدهد، خلاف نكند، چنين كسى جوانمردىاش تمام، عدالتش آشكار، برادرى با او واجب و غيبت از او حرام است.
با توجّه به سخنان ارزشمند پيشوايان بزرگ اسلام درمىيابيم كه زمانى جامعه اسلامى روى سعادت و آرامش را خواهد ديد كه تمامى افراد آن به صفت عدالت، آراسته شده و در گفتار و رفتارشان به آن پاىبند باشند. در چنين جامعهاى صفا، صميميّت و اعتماد در بين افراد موج مىزند و همگى در مسير رشد و كمال و در جهت تقرّب به خداى عادل به پيش مىروند.
آثار عدالت
برخورد عدالتآميز افراد با يكديگر، آثار و فوايد فراوانى را براى فرد و جامعه در پى دارد. انسانهايى كه به ويژگى عدالت آراستهاند، نهتنها حقّ فرد را محترم شمرده و جايگاه و ارزش او را حفظ مىكنند، بلكه در سايه عدالت همگانى، حقوق يكديگر را رعايت كرده، به دور از هرگونه افراط و تفريط در رفتار و گفتار و در مسير ترقّى و تكامل مادّى و معنوى به پيش خواهند رفت.
جامعهاى كه مردمش ظلم نمىكنند، دروغ نمىگويند، به وعدههاشان وفا مىكنند، به طور قطع مورد لطف و محبّت پروردگار و نعمتهاى بىكرانش
[١] - بحار الانوار، ج ٧٠، ص ١.