آداب معاشرت - مقدس نيا، محمد - الصفحة ١٧٢
خلاصه
مهربانى يكى از تمايلات عالى انسانى است كه در روح آدمى به امانت نهاده شده و از معيارهاى كرامت و ارزش اوست و خود سرچشمه بسيارى از فضايل ديگر است.
در كشورهاى به ظاهر متمدّن غربى، به رغم پيشرفتهاى چشمگير علمى و صنعتى، ستارههاى عواطف انسانى از جمله مهربانى در حال غروب است و بهتدريج به خاموشى مىگرايد.
آفريننده اين جهان هم خود مهربان است و هم بندگانش را بر اين سرشت آفريده است.
دين مقدّس اسلام همواره پيروان خودرا به مهربانى و مهرورزى به يكديگر سفارش مىكند.
انسانهاى سالم و متعادل از مهرورزى به ديگران لذّتى مىبرند كه هرگز در اشباع غرايز حيوانى، چنان لذّتى را نمىيابند.
افراط و تفريط در هر كارى، از جمله در ابراز محبّت و مهربانى پسنديده نيست.
از اين رو، اسلام از سويى عواطف انسانى را تحت كنترل عقل و شرع قرار داده و از سوى ديگر ضمن توصيههايى ابراز محبّت به بعضى را محدود يا ممنوع كرده و گروهى را نيز شايسته محبّت بيشتر دانسته است.
پرسش
١- تمايلاتى كه در نهاد انسان به امانت نهاده شده چند گروهند؟ نام ببريد.
٢- تمايلات حيوانى و انسانى چه تفاوت عمدهاى با هم دارند؟
٣- جايگاه مهربانى را در اسلام و جهان غرب به اختصار تشريع كنيد.
٤- توصيه حضرت على ٧ در باره مهربانى به مالك اشتر چه بود؟
٥- ابراز محبّت به همه مردم به طور يكسان پسنديده نيست، چرا؟