«أَيُّما مُؤْمِنٍ عادَ أَخاهُ فى مَرَضِهِ فَانْ كانَ حينَ يُصْبِحُ شَيَّعَهُ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ فَإِذاقَعَدَ عِنْدَهُ غَمَرَتْهُ الرَّحْمَةُ وَاسْتَغْفَرُوا لَهُ حَتَّى يُمْسِىَ وَ إِنْ كانَ مَساءاً كانَ لَهُ مِثْلُ ذلِكَ حَتَّى يُصْبِحَ»[١]

هر مؤمنى كه برادر دينى‌اش را در هنگام بيمارى، عيادت كند، اگر صبح باشد؛ هفتادهزار فرشته او را همراهى مى‌كنند و هنگامى كه كنار بيمار بنشيند، رحمت الهى او را فرا گرفته، تمامى آن فرشتگان تا شب برايش طلب آمرزش مى‌كنند و اگر شب باشد همين پاداش (رحمت و استغفار) تا صبح ادامه خواهد داشت.

در جاى ديگر با اشاره به نيّت خالص عيادت‌كننده، دعاى بيمار براى او را، اثربخش و اجابت‌شده قلم‌داد مى‌كند:

«مَنْ عادَ مَريضاً فِى اللَّهِ، لَمْ يَسْأَلِ الْمَريضُ لِلْعائِدِ شَيْئاً الَّا اسْتَجابَ اللَّهُ لَهُ»[٢]

كسى كه براى رضاى خدا، بيمارى را عيادت كند، هر چيزى را بيمار براى او درخواست كند، خداوند برآورده خواهد كرد.

امام خمينى قدس سره نيز عيادت بيمار و محبّت به او را از جمله عوامل مؤثّر در

[١] - مكارم الاخلاق، ص ٣٦١.

[٢] - محجة البيضاء، ج ٣، ص ٤١١.