آنچه از جمع‌بندى آيات و روايات و سيره معصومين ٧ به دست مى‌آيد، اين است كه حُسن خلق از نظر آيين مقدّس اسلام ارزش ذاتى دارد، چه در برخورد با مؤمن و چه در برخورد با كافر. اكنون براى روشن‌شدن حدود حسن خلق موضوع را از چند جهت بررسى مى‌كنيم:

الف- حسن خلق مؤمنان با يكديگر

بديهى است كه خوش‌رفتارى مؤمنان با يكديگر، يكى از ارزش‌هاى والاى اخلاقى به حساب مى‌آيد. قرآن كريم، ياران رسول اكرم ٦ را به اين صفت ستوده، مى‌فرمايد:

«مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ ...»[٢]

محمد ٦ رسول خدا و كسانى كه با او هستند در برابر كفّار سرسخت و

[١] - بحارالانوار، ج ٧١، ص ٣٩٠.

[٢] - فتح( ٤٨)، آيه ٢٩.