سلام، روح اخوّت و برادرى را در جامعه اسلامى حكم‌فرما مى‌كند. از اين رو، بيش‌ترين پاداش، از آنِ كسى است كه ابتدا به ديگرى سلام كند، زيرا سلام ارتباط دوستانه و پرمهر ايجاد كرده و بذر محبّت را در جامعه مى‌كارد. سرور شهيدان امام حسين ٧ مى‌فرمايد:

«لِلسَّلامِ سَبْعُونَ حَسَنَةً تِسْعٌ وَ سِتُّونَ لِلْمُبْتَدِى‌ءِ وَ واحِدَةٌ لِلرَّادِّ»[١]

سلام‌كردن، هفتاد حسنه دارد كه شصت‌ونُه تا براى سلام‌كننده و يكى براى پاسخ‌دهنده آن است.

پس سلام‌كننده به رحمت الهى نزديك‌تر بوده و از عنايت بيش‌ترى برخوردار است، زيرا تكبّر را در خود شكسته است و با فروتنى در مقابل برادر خود، به خدا تقرّب جسته و مورد آمرزش الهى قرار مى‌گيرد. رسول خدا ٦ مى‌فرمايد:

«إِنَّ مِنْ مُوجِباتِ الْمَغْفِرَةِ بَذْلُ السَّلامِ وَ حُسْنُ الْكَلامِ»[٢]

اداى سلام و گفتار نيكو، از عوامل آمرزش گناهان است.

امام صادق ٧ نيز مى‌فرمايد:

«الْبادى بِالسَّلامِ أَوْلى‌ بِاللَّهِ وَ بِرَسُولِهِ»[٣]

شروع‌كننده سلام، به خدا و رسولش نزديك‌تر است.

مسلمانان بر اساس تعاليم اسلامى، موظّفند در ديدار با برادران دينى،

[١] - بحارالانوار، ج ٧٨، ص ١٢١.

[٢] - همان، ج ٧٦، ص ١١.

[٣] - اصول كافى، ج ٢، ص ٦٤٥.