٤- گاهى مخاطب انسان، فردى است كه سلام‌كردن به او ممكن است براى انسان مفسده‌آميز باشد و يا تأثير نامطلوبى بر روحيّه معنوى او بگذارد، مانند سلام‌كردن به زن جوان. امير مؤمنان ٧ از سلام‌كردن به زنان جوان پرهيز مى‌كرد و مى‌فرمود:

«أَتَخَوَّفُ أَنْ تُعْجِبَنى‌ صَوْتُها فَيُدْخِلَ عَلَىَّ أَكْثَرَ مِمَّا أَطْلُبُ مِنَ الْأَجْرِ»[٢]

مى‌ترسم، صداى او برايم خوشايند باشد و بيش از آنچه اميد اجر دارم، زيان كنم.

گرچه ساحت مقدّس آن حضرت، بسى برتر از وهم و انديشه ماست و حتّى‌ خيال گناه در ذهن چنين انسان بلندمرتبه‌اى خطور نمى‌كند، امّا براى حفظ آن مقام معنوى و توجّه شديد به حضور خدا و نيز توجّه به وسوسه‌هاى شيطان و از همه مهم‌تر، تذكّردادن به ديگران كه به طور قطع، چنين موقعيّتى براى آن‌ها مى‌تواند خطرآفرين باشد، چنين شيوه‌اى را برگزيده و آن را مطرح مى‌سازد؛ اميد آن كه مؤمنان نيز از او پيروى كنند و خود را از خطرات نفسانى دور نگه دارند.

[١] - بحارالانوار، ج ٧٦، ص ٩.

[٢] - اصول كافى، ج ٢، ص ٦٤٨.