پس بر ماست كه حضور فعّال در صحنه‌هاى اجتماعى اسلامى را وظيفه شرعى خود بدانيم، در اوقات نماز مساجد را پُر كنيم، در نمازهاى پرشكوه جمعه شركت كنيم. حضور در راه‌پيمايى‌هاى قدس و بيست‌ودوم بهمن را جدّى بگيريم، در تشييع جنازه مؤمنان و مجالس ترحيم و يادبود آنان حاضر شويم، در حوادث و پيش‌آمدهاى غيرمترقّبه از قبيل سيل و زلزله با خلوص و فداكارى به يارى آسيب‌ديدگان بشتابيم و طورى در اين دنيا زندگى كنيم، كه وجود ما منشأ خير و بركت براى مردم باشد، و مرگ ما نيز براى آنان ضايعه‌اى جبران‌ناپذير، تلقّى گردد.

صاحب‌دلى به مدرسه آمد ز خانقاه‌		بشكست عهد صحبت اهل طريق را
گفتم ميان عالم و عابد چه فرق بود		تا اختيار كردى از آن، اين فريق را

[١] - ميزان الحكمه، ج ٦، ص ٣٠٢.