«مَنْ عَفا عَنْ مَظْلَمَةٍ أَبْدَلَهُ اللَّهُ بِها عِزّاً فِى الدُّنْيا وَالْأخِرَةِ»[٢] هر كه از لغزشى درگذرد، خداوند به سبب اين گذشت، عزّت دنيا و آخرت را به او عطا مى‌كند.

٧- رهايى از عذاب دوزخ؛ حضرت على ٧ عفو را موجب نجات از عذاب جهنّم دانسته است:

«الْعَفْوُ مَعَ الْقُدْرَةِ جُنَّةٌ مِنْ عَذابِ اللَّهِ سُبْحانَهُ»[٣]

گذشت در هنگام توانايى، سپرى در برابر عذاب خداوند است.

٨- پاداش بسيار؛ امام على ٧ پاداش انسان باگذشت را غير قابل سنجش مى‌داند و مى‌فرمايد:

«شَيْئانِ لا يُوزَنُ ثَوابُهُما: الْعَفْوُ وَ الْعَدْلُ»[٤]

پاداش دو چيز را نمى‌توان سنجيد: عفو و عدل.

[١] - ميزان الحكمه، ج ٦، ص ٣٦٧.

[٢] - بحارالانوار، ج ٧١، ص ٤٢٠.

[٣] - شرح غررالحكم، ج ١، ص ٣٩٨.

[٤] - همان، ج ٤، ص ١٨٤.