در برخورد با اين گروه نيز نرم‌خويى و حُسن خلق پسنديده است. ولى تا زمانى كه ملايمت در آنان اثرى سازنده داشته و در هدايت و نجات آنان مؤثّر باشد و نرمى گفتار و رفتار ما سبب شود از عقيده باطل يا عمل ناپسند خود دست بردارند و اصلاح شوند. اگر اين نتيجه حاصل نمى‌شود، حدّاقل موجب تقويت و جرأت‌يافتن آنان بر مخالفت با دين و آزار و اذيّت مسلمانان نگردد، و زشتى انحرافشان را كم‌رنگ نسازد و گناه و لغزش آنان كوچك شمرده نشود. خداى متعال، هنگام اعزام حضرت موسى‌ و برادرش هارون به سوى فرعون به آنان دستور مى‌دهد:

«اذْهَبا إِلى‌ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغى‌، فَقُولا لَهُ قَوْلًا لَيِّناً لَعَلَّهُ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشى‌»[١]

به سوى فرعون برويد كه سركشى كرده است. با او به آرامى و نرمى سخن بگوييد، باشد كه پند گيرد يا بترسد.

روزى مردى يهودى كه چند دينار از پيغمبر اكرم ٦ طلب داشت، تقاضاى پرداخت طلب خود را كرد. آن حضرت فرمود: فعلًا ندارم.

مرد يهودى گفت: از شما جدا نمى‌شوم تا بپردازيد.

پيامبر ٦ فرمود: من هم در اين‌جا با تو مى‌نشينم.

آن قدر نشست كه حضرت نماز ظهر، عصر، مغرب، عشا و نماز صبح روز بعد را همان جا خواند. اصحاب خواستند يهودى را بيازارند، ولى‌

[١] - طه( ٢٠)، آيات ٤٣- ٤٤.