صله در لغت به معناى احسان و دوستى آمده است و مراد از رحم خويشاوندان و بستگان مى‌باشد.[١] در اصطلاح، صله رحم محبّت و سلوك‌داشتن باخويشان و نزديكان است.[٢]

در شرع مقدّس اسلام و آيات و روايات، معناى خاصى براى رحِم ذكر نشده است. از اين‌جا مى‌توان فهميد كه اين كلمه نيز مانند ساير كلمات، حمل بر معناى عرفى متداول مى‌شود.

شايد رحم به معناى خويشاوندانى باشد كه از طرف پدر و مادر و نيز فرزندان به يكديگر وابسته‌اند، هر چند كه اين وابستگى به چند واسطه باشد.

عروة بن يزيد از امام صادق ٧ درباره تفسير آيه‌ «وَ الَّذِينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ»[٣] پرسيد. آن حضرت پاسخ داد:

مراد از كسانى كه خداوند پيوستن به آنان را فرمان داده، خويشاوندان توست.[٤]

[١] - فرهنگ عميد، واژه صله رحم.

[٢] - لغت نامه دهخدا، واژه صله رحم.

[٣] - رعد( ١٣)، آيه ٢١( و آنان كه آنچه را خدا به پيوستن آن فرمان داده، پيوند مى‌دهند.)

[٤] - اصول كافى، ج ٢، ص ١٥٦.