مسلمان نبايد در سلام‌كردن، تفاوتى ميان افراد از جهت دارايى و فقر قائل شود، بلكه بايستى همه را از اين نظر، به يك چشم بنگرد و به آن‌ها به طور يك‌نواخت و بدون تبعيض سلام كند، امام رضا ٧ مى‌فرمايد:

«مَنْ لَقِىَ فَقيراً مُسْلِم ٠ اً فَسَلَّمَ عَلَيْهَ خِلافَ سَلامِهِ عَلَى الْغَنِىِّ، لَقِىَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ هُوَ عَلَيْهِ غَضْبانُ»[١]

هر كس با مسلمان تنگ‌دستى روبه‌رو شود و به او به گونه‌اى سلام كند كه با سلام‌كردن بر دارا تفاوت داشته باشد، روز قيامت كه به ديدار خدا مى‌رود، خدا از او خشمگين است.

٥- پرهيز از افراط و تفريط

نكته ديگر ميانه‌روى در سلام است؛ گاهى سلام‌كردن به قدرى همراه با احترام و بزرگ‌داشت افراد است كه بيش‌تر به تظاهر و ريا و چاپلوسى مى‌مانَد و گاهى نيز به تناسب موقعيّت افراد، سلام مناسبى به آن‌ها داده‌نمى‌شود كه هر دو ناروا است و بايد به تناسب موقعيّت معنوى، علمى و اخلاقى هر كس به او سلام كرد. اگر سلام فقط احترام ظاهرى باشد و در دل، نسبت به مؤمنان ارادت نداشته باشيم؛ اين نفاق و دورويى است و نيز اگر به آن‌ها بى‌اعتنايى كرده و در حدّ ارادت قلبى، به شايستگى سلام ندهيم،

[١] - بحارالانوار، ج ٧٢، ص ٣٨.