گاهى افراد، اعمال خلاف را نه به عنوان خلاف، بلكه به اين عنوان كه آن را عمل صحيحى مى‌دانند، انجام مى‌دهند و چه‌بسا براى آن نوعى ارزش و قداست هم قائل هستند. به عنوان مثال، جوانى كه با لباسى جلف و مبتذل در جامعه ظاهر مى‌شود يا زنى كه در آرايش مو و لباسش از الگوهاى اجنبى الهام مى‌گيرد يا مردى كه موهاى شاربش را آنقدر كوتاه نمى‌كند كه روى دهانش را مى‌پوشاند، چه‌بسا هيچ كدام در انجام اين امور بناى ناسازگارى با دين و اهانت به مقدّسات دينى نداشته باشد، بلكه آن را نشانه شخصيّت و حيثيّت اجتماعى بدانند و به آن افتخار كنند.

به عبارت روشن‌تر، همان گونه كه ما به مقتضاى اعتقاد اسلامى‌مان آن ها را گمراه و منحرف مى‌دانيم، آن‌ها نيز خود را بر حق و ما را بر باطل مى‌شمارند و به اصطلاح در جهل مركّب به‌سرمى‌برند.

كسى كه در معاشرت با چنين افرادى قصد امر به معروف و نهى از منكر دارد، بايد به اين نكته توجّه داشته‌باشد، كه در برخورد با كسانى كه اعمال خلاف و باطل را از روى اعتقاد و تقدّس انجام مى‌دهند، تنها بايد با سلاح حكمت و منطق وارد شد و با ملايمت و شفقت آن‌ها را متوجّه اشتباهشان كرد. قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد:

«ادْعُ إِلى‌ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ ...»[١]

با حكمت و اندرز نيكو به راه پروردگارت دعوت نما! و با آن‌ها به روشى كه‌

[١] - نحل( ١٦)، آيه ١٢٥.