انسان موجودى قابل احترام است، زيرا كرامت و شرافتى ستودنى دارد؛ تا جايى كه گل سرسبد موجودات و جانشين خدا در روى زمين شده، فرشتگان به كرنش و خضوع در برابر او مأمور گشته، و به احترام وى، به امر خدا در برابرش سجده كرده‌اند. اين عظمت و بزرگى به اندازه‌اى است كه جبرئيل امين در شب معراج، هنگام نماز به نبى‌اكرم ٦ اقتدا مى‌كند و او را برخود مقدّم مى‌دارد، وقتى آن حضرت مى‌فرمايد:

شما جلو باش، جبرئيل مى‌گويد:

«إِنّا لانَتَقَدَّمُ اْلأدَمِيّينَ مُنْذُ أُمِرْنا بِالسُّجُودِ لِأدَمَ ٧»[١]

ما از هنگامى كه مأمور شديم بر آدم ٧ سجده كنيم، بر آدميان پيشى نمى‌گيريم.

احترام به انسان در دو بُعد اساسى قابل بررسى است. يكى ابعاد شخصيّتى و حيثيّتى مورد احترام او و ديگرى تبيين روش‌هاى تكريم او؛ كه در اين درس با عنوان «گونه‌هاى احترام» و «روش‌هاى احترام» بيان مى‌گردد.

[١] - بحارالانوار، ج ١٨، ص ٤٠٤.