آداب معاشرت - مقدس نيا، محمد - الصفحة ٢٢٦
شدند، فرمود:
«لِسَبْعٍ أَتَتْ لَمْ يُضِفْ إِلَيْنا ضَيْفٌ»[١]
چون هفت روز بر ما گذشته و مهمانى بر ما وارد نشده است.
مهماندارى يكى از نتايج شكوهمند درخت سخاوت است كه در ايجاد مودّت و دوستى بين مؤمنان و ارتقاى روحى و معنوى شخص مهماننواز، اثرى عالى دارد. امام على ٧ انسان مهماندوست را داراى مقامى مىداند كه پس از مرگ از قبرش نورى بسان ماه شب چهارده مىدرخشد، به طورى كه ديگران او را پيامبر الهى مىپندارند. در اين هنگام فرشتهاى ندا مىدهد:
«هذا مُؤْمِنٌ يُحِبُّ الضَّيْفَ وَ يُكْرِمُ الضَّيْفَ وَ لا سَبيلَ لَهُ إِلَّا أَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ»[٢]
اين مؤمنى است كه مهمان را دوست دارد و اكرام مىكند و راهى بر او نيست جز اينكه وارد بهشت شود.
عوامل گسترش مهماندارى
مهماندارى علاوه بر ارزش و ثوابى كه در دنيا و آخرت براى ميزبان دارد، در پيوند صفا و صميميّت بين مؤمنان نيز نقش بهسزايى ايفا مىكند. از اين رو، ائمه اطهار ٧ در گسترش آن تأكيد داشته و گاهى در ديدار با مؤمنان، از اين مهمّ پرس و جو مىكردند. يكى از ياران امام صادق ٧ مىگويد: حضرت
[١] - بحارالانوار، ج ٤١، ص ٢٨.
[٢] - همان، ج ٧٥، ص ٤٦١.