آداب معاشرت - مقدس نيا، محمد - الصفحة ١٠٥
و بندگان خداى رحمان كسانى هستند كه در روى زمين با فروتنى راه مىروند.
و نيز راهرفتن با غرور و خودپسندى را نهى كرده و مىفرمايد:
«وَ لا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحاً»[١]
با خودپسندى بر زمين راه مرو.
در جاى ديگر اعتدال و ميانهروى هنگام راهرفتن را توصيه كرده است:
«وَ اقْصِدْ فِي مَشْيِكَ»[٢]
در راهرفتن خود ميانهرو باش.
يعنى نه چنان بىحال و كَسِل راه برو كه تو را خوار و ناتوان بپندارند و نه چنان با شتاب حركت كن كه وقار و شخصيّتت مخدوش گردد.
امام على ٧ فرمود:
«سُرْعَةُ الْمَشْىِ يَذْهَبُ بِبَهاءِ الْمُؤمِنِ»[٣]
به تندى راهرفتن ارزش مؤمن را از بين مىبرد.
امام صادق ٧ نيز در بيانى جامع و شيوا، تصميم صحيح و نيّت درست را قبل از گامنهادن در هر راهى، نشانه خردمندى دانسته، مىفرمايد: نفس خود را از گامبرداشتن به سوى آنچه نبايد به سويش بروى، بازدار و در حال راهرفتن پيوسته در انديشه و تفكّر باش و هرگاه به شگفتىهاى آفرينش الهى برخوردى، از آنها پند گير. در رفتن به هر سويى بىباك مباش و با ناز و تكبّر
[١] - اسراء( ١٧)، آيه ٣٧.
[٢] - لقمان( ٣١)، آيه ١٩.
[٣] - بحارالانوار، ج ٧٦، ص ٣٠٢.