پس ضرور است كه در برخوردهاى اجتماعى خود، رفتار پسنديده را با چاپلوسى اشتباه نگيريم و افراد متخلّقى را كه گاه در صدند با چرب زبانى و چاپلوسى، حق و باطل را بر ما مشتبه كنند، طرد كرده و خود را از نيرنگ آنان ايمن سازيم.

د- خوش خلقى و مزاح‌

يكى ديگر از موضوعات مرتبط با حُسن خلق، بحث مزاح است. بايد دانست كه مزاح و شوخى در حدّى كه موجب زدودن غم و اندوه و شاد كردن مؤمن باشد و به گناه و افراط و جسارت و سخنان زشت و دور از ادب كشيده نشود، عملى پسنديده است. آنچه در اين باره از پيشوايان دين به ما رسيده، در همين محدوده است. پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله فرمود:

«انّى‌ لِامْزَحُ وَ لا اقُولُ الَّا حَقّاً»[٢]

من شوخى مى‌كنم، ولى جز سخن حق نمى‌گويم.

شخصى به نام يونس شيبانى مى‌گويد: حضرت صادق ٧ از من پرسيد: مزاح شما با يكديگر چگونه است؟ عرض كردم: بسيار اندك!

[١] - بحارالانوار، ج ٧٧، ص ١٥٢.

[٢] - همان، ج ١٦، ص ٢٩٨.