جلوه‌اى از صفات الهى است، جميل قلم‌داد شده است.[١] زيبايى‌هاى جهان آفرينش، چه از قبيل زيبايى آسمان با ستارگانش، زيبايى تركيب انسان و چهره‌اش، زيبايى ساير جانداران، زيبايى منظره‌هاى طبيعى و ...

و چه زيبايى‌هايى كه محصول فكر و ذوق بشرى است، همگى مورد ستايش واقع شده و مستندّ به اراده و مشيّت خدا هستند.

در ميان همه اين زيبايى‌ها، سخن زيبا از جايگاه ويژه‌اى برخوردار است؛ شايد يك علّتش اين باشد كه هم خود مى‌تواند به لحاظ خصوصيّات لفظى و ادبى و تركيب كلمات و جايگاه مناسب آن‌ها در جمله، زيبا باشد و هم ساير زيبايى‌هاى عالم به وسيله سخن بيان مى‌شود.

پس سخنى كه مى‌خواهد بيان‌كننده زيبايى‌ها باشد اگر خودش نيز زيبا ادا شود، اهمّيّت و ارزش بيش‌ترى مى‌يابد. قرآن كريم براى سخن زيبا و نيكو ارزش زيادى قائل شده و با بيانى سرشار از عطوفت و صميميّت از بندگان خدا خواسته است، تا سخن خود را به برترين صورت بر زبان آورند.

«قُلْ لِعِبادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ»[٢]

به بندگانم بگو برترين سخن را بگويند.

يعنى سخن خوش و پسنديده‌اى كه موجب خشنودى شنونده گردد، آن گونه كه انسان دوست دارد ديگران با او سخن بگويند.

بديهى است كه قرآن خود نيز در اين جهت، گوى سبقت را از همگان ربوده و دانشمندان سخن‌شناس را در شرق و غرب عالَم به تحسين و

[١] - ر. ك: صافّات( ٣٧)، آيه ٦- تين( ٩٥)، آيه ٤- نحل( ١٦)، آيه ٦- حجّ( ٢٢)، آيه ٥.

[٢] - اسراء( ١٧)، آيه ٥٣.