آداب معاشرت - مقدس نيا، محمد - الصفحة ٥٢
يابند و كسى در قبال آنها واكنش منفى نشان ندهد، فرايند آنها گريبانگير عموم مردم خواهد شد.
امام صادق ٧، در اين باره از قول رسول خدا صلى الله عليه و آله چنين نقل كرده است:
«إِنَّ الْمَعْصِيَةَ إِذا عَمِلَ بِهَا الْعَبْدُ سِرّاً لَمْ تَضُرَّ إِلَّا عامِلَها، وَ إِذا عَمِلَ بِها عَلانِيَةً وَ لَمْيُغَيَّرْ عَلَيْهِ، أَضَرَّتِ الْعامَّةَ»
هر گاه بنده به طور پنهانى معصيتى مرتكب شود، جز خودش از آنان زيان نمىبيند، ولى هرگاه آشكارا معصيت كند و با او برخوردى- از سوى ديگران- صورت نگيرد، همه جامعه از آن زيان خواهند ديد.
آنگاه امام صادق ٧، در بيان علّت اين تفاوت فرمود:
«وَ ذلِكَ أَنَّهُ يُذِلُّ بِعَمَلِهِ دينَ اللَّهِ وَ يَقْتَدى بِهِ أَهْلُ عَداوَةِ اللَّهِ»[١]
اين، بدان خاطر است كه او با انجام اين عمل (گناه) دين خدا را ذليل مىكند و دشمنان خدا نيز (جسارت يافته) به او اقتدا مىكنند.
[١] - بحارالانوار، ج ١٠٠، ص ٧٨.