آداب معاشرت - مقدس نيا، محمد - الصفحة ١٤٠
است و بدون آن هيچ گونه همكارى اجتماعى ممكن نيست و بشر با ازدستدادن آن از زندگى اجتماعى و آثار و بركات آن محروم خواهد شد. به همين دليل، وفاى به عهد در منابع اسلامى مورد تأكيد زياد واقع شده و شايد كمتر حكمى را بتوان يافت كه دامنه اجراى آن تا اين اندازه گسترش داشته باشد. خداوند متعال، در قرآن كريم از سويى خود را باوفاترين باوفايان عالم معرّفى مىكند:
«وَ مَنْ أَوْفى بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ»[١]
چه كسى به پيمانش پاىبندتر از خداست؟
و كمترين احتمال پيمانشكنى را نسبت به خود قاطعانه مردود مىشمارد:
«فَلَنْ يُخْلِفَ اللَّهُ عَهْدَهُ»[٢]
خداوند هرگز پيمانشكنى نمىكند.
از سوى ديگر، بارها بندگان مؤمن خويش را به وفادارى و پاىبندى به تعهّداتشان دعوت كرده، از نقض عهد و بىوفايى باز مىدارد.
خداوند در آيهاى ضمن بيان نشانههاى اولواالالباب (خردمندان حقّجو) قبل از هر چيز، روى وفا به عهد و ترك پيمانشكنى آنان انگشت نهاده مىفرمايد:
«الَّذِينَ يُوفُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ لا يَنْقُضُونَ الْمِيثاقَ»[٣]
آنها كسانى هستند كه به عهد الهى وفا مىكنند و پيمان را نمىشكنند.
[١] - توبه( ٩)، آيه ١١١.
[٢] - بقره( ٢)، آيه ٨٠.
[٣] - رعد( ١٣)، آيه ٢٠.