اين گونه مسائل ريشه در فطرت انسان دارد و اسلام نسبت به آن تأكيد فراوان كرده است، تا آن‌جا كه قرآن كمك به بستگان را جزءِ حقوق مالى محسوب مى‌كند و آن‌جا كه سخن از كمك اقوام به ميان آمده، آن را به عنوان يك حق واجب ذكر كرده، مى‌فرمايد:

«وَ آتِ ذَا الْقُرْبى‌ حَقَّهُ وَ الْمِسْكِينَ»[١]

حقوق خويشاوندان و مسكين را ادا كن.

امير مؤمنان على ٧ نيز مى‌فرمايد:

«فَمَنْ أَتاهُ اللَّهُ مالًا فَلْيَصِلْ بِهِ قَرابَتَهُ»[٢]

كسى كه از سوى خدا ثروتى به دست آورد، بايد بستگان خويش را به وسيله آن دست‌گيرى كند.

٣- كمك فكرى: رسيدگى فكرى در جايى است كه يكى از بستگان انسان براى هدايت‌شدن نياز به راه‌نمايى دارد. به عنوان مثال: يكى از اقوام انسان اهل نماز و روزه نيست، اگر رفتن نزد وى و راهنمايى او، سخن‌گفتن از فضيلت نماز و روزه و ترساندن از پيامدهاى ترك نماز و روزه در او مؤثّر مى‌شود، بر انسان لازم است كه نزدش رفته و به او كمك فكرى كند و اين از مصاديق امر به معروف و نهى از منكر است. به استفتايى در اين زمينه توجّه فرماييد:

«آيا انسان مى‌تواند از نظر شرعى با خويشاوندانى كه بى‌تقوا و بى‌نماز و ضدّ انقلابند از قبيل پدر، مادر، خواهر و غيره قطع رحم نمايد؟

[١] - اسراء( ١٧)، آيه ٢٦.

[٢] - نهج البلاغه، خطبه ١٤٢، ص ٤٣٢.