آيين مقدّس اسلام كه برنامه‌اى جامع براى سعادت بشر در دنيا و آخرت است و همه ابعاد و نيازمندى‌هاى فردى و اجتماعى، جسمى و روحى او را مورد توجّه دقيق قرار داده، در مورد همسايه‌دارى نيز گفتنى‌هاى سودمند، فراوان دارد.

قرآن كريم، در برشمارى مجموعه‌اى از حقوق اسلامى در بين مسلمانان، نيكى به چند گروه و از جمله همسايگان را به بندگان خدا سفارش كرده، مى‌فرمايد:

«وَ الْجارِ ذِي الْقُرْبى‌ وَ الْجارِ الْجُنُبِ»[١]

و همسايه نزديك و همسايه دور را (مورد احسان خويش قرار ده.

گرچه در تفسير دور و نزديك در آيه مزبور چند احتمال داده شده، ليكن به نظر مى‌رسد منظور همان دورى و نزديكى مكانى است و از آن‌جا كه كلمه همسايه در عرف عاميانه مفهوم محدودى دارد و تنها همسايگان نزديك را در بر مى‌گيرد، شايد براى توجّه‌دادن به وسعت مفهوم آن از نظر اسلام، راهى جز اين نبوده كه نامى از همسايگان دور نيز به صراحت برده شود.[٢]

[١] - نساء( ٤)، آيه ٣٦.

[٢] - تفسير نمونه، ج ٣، ص ٣٠٨.