آداب معاشرت - مقدس نيا، محمد - الصفحة ١٩٢

و راه‌نمايى همراه باشد، از عقده‌هاشان مى‌كاهد و به آنان آرامش مى‌بخشد.

در آيه‌اى ديگر به مؤمنان توصيه مى‌كند كه حتَّى از لغزش كافران و منكران قيامت نيز (اگر مفسده نداشته باشد) بگذرند و كار آن‌ها را به خدا واگذارند:

«قُلْ لِلَّذِينَ آمَنُوا يَغْفِرُوا لِلَّذِينَ لا يَرْجُونَ أَيَّامَ اللَّهِ»[١]

به آنان كه ايمان آورده‌اند بگو: كسانى را كه روزهاى (واپسين) خدا را اميد ندارند، عفو كنند.

در آيه ديگرى از پيامبر ٦ مى‌خواهد كه با «صفح جميل» يعنى به طريقه نيكو از مجازات مجرم درگذرد:

«فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِيلَ»[٢]

به طريق نيكو گذشت كن.

از على ٧ در تفسير اين آيه چنين نقل شده است: «صفح جميل، عفو بدون عتاب و سرزنش مجرم است.»[٣]

پيشوايان بزرگوار اسلام از يك سو در سيره عملى خود، انسان‌هاى باگذشت و بزرگوارى بودند، چنان كه نقل شده روزى ابوهريره نزد امام على ٧ آمد و سخنان ناروايى درباره آن حضرت گفت. فرداى آن روز شرف‌ياب شد و خواسته‌هايى را خدمت حضرت مطرح كرد. حضرت على ٧ همه آن‌ها را برآورده ساخت. اين كار امام بر برخى از اصحاب گران آمد و موجب اعتراض آنان شد. آن حضرت به ايشان فرمود:

[١] - جاثية( ٤٥)، آيه ١٤.

[٢] - حجر( ١٥)، آيه ٨٥.

[٣] - تفسير مجمع البيان، ج ٦، ص ٣٤٤، بيروت.