«آن‌ها (اعضاى خانواده خود) را به آنچه خداوند دستور داده فرمان ده و از آنچه او برحذرداشته، نهى كن، پس اگر از تو فرمان بردند، ايشان را از آتش نگه‌داشته و فرمان خدا را محقّق ساخته‌اى، امّا اگر نافرمانى كردند، تو مسؤوليّت خويش را انجام داده‌اى.»[١]

وقتى آيه شريفه بالا نازل شد و مضمون آن به اطّلاع مردم رسيد، يكى از مسلمانان در گوشه‌اى نشست و بناى گريستن گذارد. عدّه‌اى علّت گريه‌اش را جويا شدند، در پاسخ گفت:

«من از اصلاح خود ناتوانم و خوف آن دارم كه گرفتار دوزخ شوم. اينك خداوند نجات خانواده‌ام از عذاب جهنّم را نيز از من خواسته است.»

گريه و سخن او را به رسول خد ٦ گزارش دادند. حضرت به او فرمود:

« [اندوهگين مباش!] همين مقدار كه آنان را به آنچه خودت انجام مى‌دهى، امر كنى و از آنچه خودت ترك مى‌كنى، بازدارى، كفايت مى‌كند [و رسالت اسلامى خويش را انجام داده‌اى‌].»[٢]

ب- محيط اجتماع‌

از ديدگاه اسلام، سرنوشت فرد و جامعه، از هم جدا نيست و صلاح و فساد هر يك در ديگرى مؤثّر است. از اين رو، هيچ كس نبايد به اين دليل كه خود به وظايفش عمل مى‌كند، نسبت به كارها و سرنوشت‌

[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، ص ٤١٨.

[٢] - همان، ص ٤١٧.