او تا زمانى كه توانايى و شرايط انجام معروف را در كسى احراز نكرده، موظّف نيست، او را امر به معروف كند و نيز تا كسى را در حال انجام منكر نديده، تكليف نهى ندارد و به دليل معاشرت محدود چنين زمينه‌اى كم‌تر برايش پيش مى‌آيد؛ ولى در خصوص اعضاى خانواده، قضيّه به اين صورت نيست، زيرا به دليل ارتباط دائمى اعضاى خانواده با يكديگر، هر كدام به طور دقيق، در جريان جزئى‌ترين اقدامات مثبت و منفى ديگرى قرار مى‌گيرد و نسبت به آن علم پيدا مى‌كند. حصول چنين علمى موجب بروز تكليف مى‌شود و چون علم در ابعاد مختلف از قبيل آداب زندگى، نحوه انجام واجبات دينى، انتخاب دوست، گزينش همسر، رشته تحصيلى، چگونگى فعّاليّت‌هاى اقتصادى و ... حاصل مى‌شود، تكليف امر و نهى نيز همه ابعاد و زواياى زندگى را مى‌پوشاند. به همين جهت، در قرآن كريم و روايات معصومين :، علاوه بر دستورهاى تأكيدآميزى كه به طور عمومى در مورد امر به معروف و نهى از منكر رسيده، در مورد امر و نهى در محيط خانواده نيز به طور خاصّ سفارش شده است.

قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد:

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنْفُسَكُمْ وَ أَهْلِيكُمْ ناراً وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ ....»[١]

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! خود و خانواده‌تان را از آتشى كه هيزم آن مردم و سنگ‌ها هستند، نگه داريد.

امام صادق ٧ در تفسير آيه مزبور فرمود:

[١] - تحريم( ٦٦)، آيه ٦.