بر اثر غفلت او، ظرف آب از دستش رها شد و به سر ايشان خورد و آن را شكافت و خون جارى شد. حضرت سر بلند كرد و وى را نگريست. كنيز قسمتى از يك آيه را كه حاوى ستايش از دارندگان صفت «كظم غيظ» بود، خواند:

«وَ الْكاظِمِينَ الْغَيْظَ»

آنان كه خشم خويش را فرو مى‌نشانند.

آن حضرت فرمود: «خشم خويش را فرو نشاندم.» كنيز چنين ادامه داد:

«وَ الْعافِينَ عَنِ النَّاسِ»

و آنان كه از لغزش مردم درمى‌گذرند.

امام فرمود: «من هم تو را بخشيدم و از خطايت درگذشتم.» كنيز باز هم ادامه داد:

«وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ»[١]

و خداوند نيكوكاران را دوست دارد.

حضرت فرمود: برو؛ تو در راه خدا آزاد هستى.[٢]

گفتنى است كه فرونشاندن هيجان درونى و آتش خشم لزوماً به معناى عفو و اغماض طرف متقابل نيست، بلكه عفو، خود فضيلت ديگرى است كه به آن خواهيم پرداخت. مقصود از فرونشاندن خشم اين است كه انسان خشم‌

[١] - آل عمران( ٣)، آيه ١٣٤.

[٢] - تفسير نورالثقلين، ج ١، ص ٣٩٠، چاپ علميّه قم.