ج- راست و همراه با عمل باشد. ملاك زيبايى سخن، تنها زيبايى لفظ و ظاهر نيست، بلكه لازم است، عمل انسان نيز گفته‌اش را تصديق كند و اين زمانى است كه گوينده به وسيله سخن، ادّعايى را مطرح كند. مثلًا در قالب زيباترين الفاظ، دم از وفا و محبّت بزند. چنين سخنى را اگر عمل او تصديق نكند، سخنى از سر نفاق و تزوير خواهد بود و ديگر نمى‌توان آن را سخن زيبا ناميد. قرآن در اين باره مى‌فرمايد:

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللَّهِ أَنْ تَقُولُوا ما لا تَفْعَلُونَ‌[١]

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، چرا سخنانى مى‌گوييد كه انجام نمى‌دهيد.

اين گناه بزرگى‌است در نزد خدا، كه بگوييد آنچه را كه به جا نمى‌آوريد.

و نيز سخن بايد از روى صدق و راستى بوده و با واقع مطابقت داشته باشد و اين در جايى است كه گوينده در مقام ارائه خبر باشد. خبر دروغ را هر چند فصيح و زيبا بيان كنند، زشتى دروغ، زيبايى ظاهرى‌اش را تحت الشعاع قرار خواهد داد. امام على ٧ فرمود:

«شَرُّ الْقَوْلِ الْكِذْبُ»[٢]

بدترين سخن، دروغ است.

و نيز سخن بايد مبتنى بر حق باشد. سخنى كه باطلى را ترويج مى‌كند، يا

[١] - صفّ( ٦١)، آيات ٢- ٣.

[٢] - نهج البلاغه، خطبه ٨٣، ص ١٨٧.