در امر به معروف و نهى از منكر، آنچه بسيار مهمّ است، اطّلاع و توجّه به شيوه‌هاى امر و نهى است؛ زيرا چه‌بسا به‌كارگيرى يك شيوه نادرست موجب شود كه امر به معروف و نهى از منكر، بى نتيجه بماند، يا خداى نخواسته، در طرف، اثر معكوس بر جاى گذارد.

شناخت معروف و منكر و اطّلاع از شيوه‌هاى امر و نهى و ضرورت به كار بستن اين شيوه‌ها به اندازه‌اى مهمّ است كه پيشوايان بزرگوار اسلام از انجام اين دو فريضه بزرگ توسّط افراد ناآگاه از معروف و منكر منع كرده‌اند.

رسول خدا ٦ در اين باره مى‌فرمايد:

«مَنْ عَمِلَ عَلى‌ غَيْرِ عِلْمٍ كانَ ما يُفْسِدُ أَكْثَرَ مِمَّا يُصْلِحُ»[١]

كسى كه جاهلانه، دست به اقدامى بزند، مفاسد كارش بيش‌تر از مصالح آن خواهد بود.[٢]

بنا بر اين، شايسته است قدرى درباره شيوه‌هاى صحيح امر به معروف‌

[١] - اصول كافى، ج ١، ص ٣٥.

[٢] - بديهى است كه اين سخن، به معناى اسقاط تكليف دائمى از كسانى كه خير و شر را به خوبى نمى‌شناسند و روش‌هاى صحيح امر به معروف و نهى از منكر را نمى‌دانند، نيست. آنان نيز موظّفند، ابتدا خود را در اين جهت تقويت كنند و تكامل بخشند، آنگاه نسبت به انجام واجب الهى يعنى امر به معروف و نهى از منكر اقدام نمايند.