توانايى انسان بر كسى كه مورد خشم او قرار گرفته، در برابر قدرت لايزال خداوند نسبى و ناچيز است و نياز او به عفو و اغماض الهى به مراتب بيش‌تر از نياز مردم به عفو اوست. در اين باره امام صادق ٧ چنين فرمود:

«إِنَّ فِى التَّوْراةِ مَكْتُوباً يَا ابْنَ أدَمَ، اذْكُرْنى‌ حينَ تَغْضَبُ، أَذْكُرْكَ عِنْدَ غَضَبى‌ ...»[١]

در تورات نوشته شده: اى فرزند آدم، مرا به هنگام خشم خويش به ياد آور تا تو را به هنگام خشم خود ياد آورم.

٣- پناه‌بردن به خدا از شرّ شيطان و وسوسه‌هاى او، به اين‌كه بگويد: «أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجيمِ» و اين دستورى است كه گاهى رسول خدا ٦ به افراد خشمگين مى‌فرمود.[٢]

٤- وضوگرفتن يا غسل‌كردن با آب سرد نيز در فرونشاندن آتش خشم مؤثّر است. پيامبر اكرم ٦ فرمود:

«إِذا غَضِبَ أَحَدُكُمْ فَلْيَتَوَضَّأْ بِالْماءِ الْبارِدِ، فَإِنَّ الْغَضَبَ مِنَ النَّارِ»[٣]

هرگاه يكى از شما را خشم فرا گرفت، با آب سرد وضو بگيرد، زيرا خشم از آتش است.

٥- سكوت و آرامش نيز در پيش‌گيرى از خشم مؤثّر است.

[١] - كافى، ج ٢، ص ٣٠٤.

[٢] - محجة البيضا، ج ٥، ص ٣٠٤.

[٣] - همان، ص ٣٠٧.