زيرا بديهى است كه عقايد هر كس براى خودش محترم است و او توهين به آداب و رسوم و عقايدش را توهين به خودش تلقّى مى‌كند و از خود واكنش نشان مى‌دهد. در اين صورت ما اگر به معتقدات و آداب و رسوم غلط و بى‌محتواى او اهانت كنيم، در واقع كار چندان مهمّى انجام نداده‌ايم، ولى او بر اثر حميّت جاهلانه‌اش- كه ما آن را تحريك كرده‌ايم- عقايد و اعمال صحيح ما را مورد هتك و بى‌حرمتى قرار مى‌دهد. در نتيجه به جاى آن كه سبب نجات و هدايت او شده باشيم، او را بيش‌تر در اعماق جهل، ظلمت، كفر و گناه فرو برده‌ايم.

رهنمود قرآن كريم در اين خصوص چه زيبا و هشداردهنده است:

«وَ لا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ...»[١]

به معبود كسانى كه غير خدا را مى‌خوانند، دشنام ندهيد! مبادا آنان نيز از روى (ظلم يا جهل) به خدا دشنام دهند! اين چنين ما عمل هر قومى را در نظرشان زينت داده‌ايم ....

[١] - انعام( ٦)، آيه ١٠٨.