سعادت و آسايش انسان‌ها مؤثّر مى‌دانست و به يارانش توصيه مى‌كرد تا در جايى مسكن گزينند كه بتوانند از نعمت وجود همسايگان شايسته‌ترى برخوردار شوند. وقتى يكى از اصحاب از ايشان پرسيد: اى رسول خدا (ص)! تصميم دارم خانه‌اى بخرم، به نظر شما كدام محلّه را انتخاب كنم؟ .... حضرت بدون آن كه محلّه خاصّى را به او پيشنهاد كند، فرمود:

«الْجَوارُ ثُمَّ الدَّارُ، الرَّفيقُ ثُمَّ السَّفَرُ»[١]

نخست همسايه سپس خانه، نخست رفيق آنگاه سفر.

آداب همسايه‌دارى‌

حقوقى را كه اسلام براى همسايه مقرّر داشته و آدابى كه مؤمنان را در اين خصوص به رعايت آن ملزم ساخته، بسيارند. ما در اين درس به بيان خلاصه‌اى از آن‌ها بسنده مى‌كنيم.

روزى رسول خدا ٦ از ياران خود پرسيد: «آيا مى‌دانيد حق همسايه چيست؟» حاضران پاسخ منفى دادند. آن حضرت فرمود:

حق همسايه آن است كه اگر در كارى از شما درخواست كمك كرد به او كمك نماييد، اگر وام خواست به او بپردازيد، هرگاه تهى‌دست شد از او دست‌گيرى كنيد، چنانچه خيرى به او رسيد به او تبريك بگوييد، هنگام بيمارى به عيادتش برويد، در مصيبت‌ها به او تسليت بگوييد، اگر مُرد در تشييع جنازه‌اش حاضر شويد، بر ارتفاع خانه خود بدون موافقت او نيفزاييد تا مانع وزش نسيم و جريان هوا نشود، هرگاه ميوه‌اى خريديد، مقدارى به او هديه كنيد و اگر مايل به اين كار نبوديد، آن را مخفيانه به‌

[١] - مستدرك الوسائل، ج ٨، ص ٤٢٩.