١- مهمانى‌رفتن انسان يا بايد بر اساس دعوت ميزبان باشد و يا مناسبت خاصّى از قبيل: صله رحم و ديدار با خويشاوندان، زيارت و ديدار برادر مؤمن، تبريك و شادباش، تسليت و دل‌دارى، اصلاح ذات‌البين و ... داشته باشد، چه اين‌كه در صورت دوّم، مهمان، بايستى فرصت، امكانات و آمادگى ميزبان را براى انجام پذيرايى در نظر بگيرد و طورى عمل كند كه برنامه كار و زندگى ميزبان را مختلّ نساخته، او را در تنگنا قرار ندهد.

٢- ادب و نزاكت اسلامى را در واردشدن، نشستن، سخن‌گفتن، غذاخوردن و ... رعايت كند و از اعمالى نظير شوخى‌هاى دور از ادب، خنده با صداى بلند، چشم‌چرانى، درازكردن پا، پرخورى، پرگويى، غيبت، سخن‌چينى و ... بپرهيزد.

٣- در زمانى كه براى پذيرايى از او تعيين شده وارد شود، زودتر نيايد و تأخير هم نداشته باشد. بيش از حدّ متعارف نيز در آن‌جا نماند.

٤- از آوردن همراه بدون اجازه ميزبان خوددارى كند، در جايى كه ميزبان برايش در نظر مى‌گيرد، بنشيند و در صورت زيادى مهمان و كمى جا، قدرى جابه‌جا شود تا حتّى المقدور جا براى مهمان تازه‌وارد باز شود.