آداب معاشرت - مقدس نيا، محمد - الصفحة ١٥٦
رازت را اگر پنهان دارى، شادمانى توست و اگر برملايش سازى (هلاكت و) اندوه توست.
همچنين فرمود:
«مَنْ كَتَمَ سِرَّهُ كانَتِ الْخِيَرَةُ بِيَدِهِ»[١]
هر كس رازش را پنهان دارد، خير و نيكى به دست اوست.
امام كاظم ٧ نيز مىفرمايد:
«إِحْفَظْ لِسانَكَ تَعِزَّ»[٢]
زبانت رانگهدار تا عزّت يابى.
ج- دانستن زيانهاى افشاى راز:
دانستن زيانهاى «اطّلاع دهى» نيز مكمّل بند «ب» است و نگاهى گرچه گذرا، به خسارتهاى افشاى راز، هر انسان عاقلى را وامىدارد كه اسرار را حفظ كند. برخى از آن زيانها بدين قرار است:
١- عدم امنيّت: امير مؤمنان ٧ در اين باره فرمود:
«لا يَسْلُمُ مَنْ أَذاعَ سِرَّهُ»[٣]
كسى كه رازش را فاش سازد، سالم نمىماند.
و در سخنى ديگر فرمود:
«لا حِرْزَ لِمَنْ لا يَسَعُ سِرَّهُ صَدْرُهُ»[٤]
[١] - بحارالانوار، ج ٧٥، ص ٦٨.
[٢] - همان، ص ٨٣.
[٣] - شرح غررالحكم، ج ٦، ص ٣٨٨.
[٤] - همان، ص ٣٨٦.